Honderd worden op Sardinië: ik begrijp wel waarom je hier wilt blijven

Soms lees ik een bericht over Sardinië en denk ik: ja, daarom dus.

Daarom heeft dit eiland mijn hart gestolen. Daarom blijf ik nieuwsgierig naar het leven achter de mooie stranden, de volle terrassen en de bekende vakantiefoto’s. En daarom raakt de Blue Zone-mentaliteit mij zo. Die manier van leven was een van de dingen die mij naar Sardinië hebben gebracht.

Nu staan de honderdjarigen hier weer in de belangstelling. En kom ik in het nieuws een naam tegen die voor mij inmiddels een vertrouwde is: dr. Giovanni Mario Pes.

Ik heb hem meerdere keren persoonlijk ontmoet. Dan lees je zo’n bericht toch met net iets meer betrokkenheid.

Bolotana. Misschien heb je er nog nooit van gehoord.

Dit bergdorp in het binnenland van Sardinië is onderwerp van nieuw onderzoek naar uitzonderlijk lang leven. Vooral de vrouwen vallen op.

Onderzoekers schatten op basis van de sterftecijfers over 2021–2025 dat ongeveer 14 procent van de vrouwen die zeventig zijn, honderd zou worden.

Een opvallend resultaat, al blijft het een schatting bij een kleine bevolking. Bolotana geldt daarom voorlopig als een mogelijke nieuwe Blue Zone. Het onderzoek naar Bolotana vraagt nadrukkelijk om langere observatie.

Ik vind vooral de gedachte achter die cijfers mooi. Al die levens. Al die verjaardagen. Al die verhalen die iemand nog kan vertellen.

Honderd jaar worden is bijzonder. Maar hoe je die jaren beleeft, maakt mij minstens zo nieuwsgierig.

Dr. Pes is een van de grondleggers van het Blue Zone-concept. Samen met demograaf Michel Poulain hielp hij de uitzonderlijke levensduur in een deel van Sardinië in kaart te brengen.

De naam verwijst naar de blauwe markeringen waarmee die gebieden werden aangeduid. Die oorsprong wordt ook beschreven in het nieuwe onderzoek.

Dat ik hem persoonlijk heb ontmoet en gesproken, maakt dit onderwerp voor mij extra tastbaar. Achter het begrip Blue Zone staat iemand die zich al jarenlang verdiept in de mensen van dit eiland.

En die mensen blijven mij boeien.

Ook buiten Sardinië groeit het aantal honderdjarigen.

Het artikel dat The Guardian in november 2025 publiceerde, verwijst naar cijfers van het Italiaanse statistiekbureau Istat: op 1 januari 2025 telde Italië 23.548 inwoners van honderd jaar en ouder. Ruim tweeduizend meer dan een jaar eerder.

Bijna 83 procent was vrouw. De cijfers van Istat laten bovendien zien dat het aantal sinds 2009 meer dan verdubbeld is.

Tja. Daar mag je best even bij stilstaan.

Maar ik zou uit zulke cijfers nooit een kant-en-klaar recept voor een lang leven halen. Ook het onderzoek naar Bolotana stelt nog niet vast waarom de inwoners zo oud worden.

Wat mij aantrekt, is het dagelijkse leven dat ik met de Blue Zones verbind.

Aandacht voor wat je eet. Bewegen als onderdeel van je dag. Tijd maken voor mensen. Samen aan tafel zitten en nog even blijven zitten, omdat het gesprek nog niet afgelopen is.

Dat klinkt eenvoudig. Toch merk ik hoe makkelijk juist die dingen naar de achtergrond verdwijnen als je agenda volloopt.

En ja, ook hier op Sardinië moet er gewerkt worden. Ook hier zijn zorgen en drukke dagen. Ik ben zelf nog steeds die regelnicht die graag vooruitdenkt en dingen oplost.

Misschien spreekt deze mentaliteit me juist daarom zo aan. Ze herinnert mij eraan dat er naast alles wat geregeld moet worden, ook gewoon geleefd mag worden.

Je hoeft niet direct te verhuizen om daar ruimte voor te maken.

Je kunt beginnen met een maaltijd waarvoor je even de tijd neemt. Iets eenvoudigs en lekkers bereiden. Iemand uitnodigen. De telefoon wegleggen en bijpraten.

Voor mij zit daar veel van de aantrekkingskracht van Sardinië in. Het gewone leven, met aandacht.

Wil je zelf beginnen in de keuken? Vraag mijn gezonde recepten aan en haal een beetje van de Sardijnse Blue Zone-mentaliteit naar jouw eigen tafel.

En blijf daarna gerust nog even zitten.