Van Cancún tot Cannigione: ik ben nog steeds een regelnicht

Een onverwachte transfer van luchthaven Olbia naar Cannigione bracht mij terug naar mijn jaren als reisleidster in Cancún. Welkomstbordje in de hand, koppen tellen, koffers coördineren en vooral: vooruitdenken. Sommige dingen verleer je niet.

Een kennis van mij is Duitse gids en haar groep arriveerde op Sardinië. De komende week stond er iedere dag een lange, interessante excursie op het programma. Alleen kon zij op de aankomstdag door persoonlijke omstandigheden niet aanwezig zijn. Of ik haar misschien wilde vervangen? Alleen voor de transfer van de luchthaven naar het hotel.

Omdat ik zondag vrij was, het leuk vond haar uit de brand te helpen en zowel luchthaven Olbia als Cannigione ongeveer ken als mijn broekzak, dacht ik: waarom niet?

En daar stond ik dus ineens weer. Bijna zoals 35 jaar geleden bij Holland International in Cancún, Mexico. Met een welkomstbordje in mijn hand. Koppen tellen. De groep verzamelen. Naar de bus begeleiden. Helpen met de bagage.

Natuurlijk zie je meteen wie wat extra aandacht nodig heeft. Een dame met een rollator bijvoorbeeld. Dus reserveer ik voor haar een stoel achter de chauffeur, zodat ze makkelijk kan instappen en uitstappen. Vervolgens bel ik het hotel met de vraag of ze een kamer zo dicht mogelijk bij de receptie kan krijgen. Tja. Ik kan het blijkbaar nog steeds niet laten.

Onderweg vertel ik de groep wat over Sardinië. Mijn Duits is absoluut niet perfect, maar met een beetje school-Duits, vele vakanties in Duitstalige landen en vooral jarenlang Duitse gasten ontvangen en begeleiden, kom ik een heel eind.

Bij het hotel help ik nog even met de coördinatie van de koffers. Ineens ben ik weer terug in mijn tweede baan in Cancún. Na Holland International kwam ik bij een groot vijfsterrenhotel terecht als Guest Service Manager, met twaalf bellboys onder mijn hoede.

Ik voel me als vanouds in mijn element als regelnicht. Regelen. Oplossen. Vooruitdenken. Zorgen dat iedereen op de juiste plek terechtkomt en niemand iets tekortkomt.

Als ik afscheid neem en de groep een fijne week met mijn collega wens, komt een oudere dame me snel achterna. Ze duwt me een briefje in mijn hand. Het mooiste zit niet in die vijf euro, maar in de moeite die ze neemt om me nog even in te halen, met een dankbare blik en een knipoog.

Van een paar andere gasten hoor ik: “Ach, jammer! Blijf je niet de hele week bij ons?”

Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken om dag in dag uit transfers te doen. Maar leuk vond ik het absoluut om dit oude vak weer eens uit de kast te trekken.

Op de terugweg zit ik tussen de twee chauffeurs in. Onderweg pikken we nog wat toeristen op die naar de luchthaven moeten. Dan zie je het ineens van een andere kant: een onafgebroken stroom van toeristenvervoer. Grote touringcars met allerlei nummerplaten. Tientallen zwarte, geblindeerde minivans. Een heuse toeristenfile met auto’s, taxi’s en transfers.

Ik denk: dit is zó anders dan het Sardinië waar ik ruim 25 jaar geleden verliefd op werd. Eigenlijk is het een patroon dat ik uit mijn eigen leven ken. In Cancún waren er na ruim vier jaar tientallen hotels bijgekomen. Wat ooit bestond uit ongerepte strandjes met een hangmat, werd steeds meer een wereld van shopping malls, restaurants, bars en vertier.

Ook Amsterdam kende zo’n omslag. Na ruim vier jaar in mijn kleine penthouse aan de Spuistraat waren er in het voormalige pakhuis nog maar twee oorspronkelijke bewoners over binnen de Vereniging van Eigenaren. De rest was veranderd in onder andere Airbnb-verhuur.

Toen ik naar het eeuwige Rome verhuisde, wist ik dat het druk zou zijn. We kozen bewust voor een fijne, relatief smogvrije buitenwijk. Aan de Costa Smeralda vonden we gelukkig een heerlijk hideaway-huis, verscholen bij het artistieke dorpje San Pantaleo. Nét weg van het mondaine, dure en hippe wereldje rond Porto Cervo.

In Toscane was ik dolblij met mijn huis op de heuvel, met uitzicht op Florence. Niet midden in de stad, tussen de rijen voor restaurants en musea en de groepen achter een gids met een paraplu in de lucht.

En nu mijn geliefde San Pantaleo. Het dorpje waar ik ooit zo verliefd op werd: pittoresk, sfeervol, authentiek en klein. Inmiddels is het, vooral dankzij de populaire hippiemarkt op donderdagochtend, bijna een soort Euro Disney geworden. Misschien hebben mijn eerste artikelen en blogs over mijn dorpje daar in het begin ook een beetje aan bijgedragen.

Het blijft mooi. Maar in het hoogseizoen, vooral in augustus, lijkt het soms een kwestie van being seen by the scene. Op donderdag kom ik er standaard niet. Dan staan er files van heinde en verre. Vanaf Pasen tot ver in de herfst komen er busladingen dagjesmensen die een rondje lopen, foto’s maken en weer vertrekken.

Daar zit misschien de rode draad in mijn leven. Ik koos voor de Hotelschool Den Haag. Ik hou van reizen en mooie plekken, van mensen helpen, van toerisme en gastvrijheid. Ik laat anderen graag bijzondere bestemmingen ontdekken.

Maar zodra iedereen dezelfde plek heeft ontdekt, begint er iets te kriebelen. Dan wil ik weten wat er achter het bordje, achter de drukte en buiten de gebaande paden ligt. Waar het nog gewoon is. Waar je niet hoeft te komen om gezien te worden. Waar een dorp nog een dorp is.

Misschien is dat precies waarom ik na al die jaren nog steeds zo graag op Sardinië en in heel Italië rondrijd. Hoe druk het hier in de zomer ook kan worden: ik weet gelukkig nog steeds waar ik moet afslaan. Dankzij jaren beleven, ontmoetingen en lokale kennis. En sommige geheimen geef ik liever niet zomaar prijs.

Leontine Streefkerk · Beleef Sardinië

Wil je Sardinië beleven op een manier die bij jou past, met ruimte voor mooie plekken buiten de drukte? Bekijk de mogelijkheden voor een gesprek met Leontine en bespreek jouw plannen voor het eiland.